Συντονίζομαι.

Απόψε θα έχει λένε το μεγαλύτερο φεγγάρι των τελευταίων πολλών χρόνων.  Χθες πήραν μια γεύση για το τι έρχεται σήμερα όσοι έριξαν μια ματιά στον ουρανό. Θα ουρλιάξω, λοιπόν, απόψε σαν τρελαμένος λύκος στο φεγγάρι (περιμένοντας ίσως μια κάποια απάντηση).

And if you think you like me living baby, you're

gonna love me when I'm dead.

Κλογές 2012 ή 1961;

Διαβάζω και βλέπω διάφορα αυτές τις μέρες λίγα 24ωρα πριν "τη γιορτή της δημοκρατίας" στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση και τον τύπο. Επίσης, πολύς (και ετερόκλητος) κόσμος έχει μια... αίσθηση και καταλήγει σε μια εκτίμηση ότι οι φετινές εκλογές θα έχουν άρωμα από τα... 60's (και ειδικά του '61). Μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο, θα κατατοπίσει κάποιον για το τι έγινε τότε- μια ιστορία άκρως διδακτική για το τί είναι ικανό το σύστημα να κάνει για να ελέγξει τις μάζες άμα δε του αρέσει το που πάει το πράγμα και πόσο πολύ δε το νοιάζει να εκτεθεί. Πραγματικά, οι αναλογίες αναμένεται να είναι πολλές.

Μερικές χύμα παρατηρήσεις για φέτος:

Είναι ελάχιστα τα αφισάκια των αναρχικών που καλούν σε αποχή. Ακούγεται ότι αρκετοί άνθρωποι αυτού του χώρου φέτος θα ψηφίσουν αντιλαμβανόμενοι την κατάσταση ως κρίσιμη.

Έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός πως δεν έχει οριστεί υπηρεσιακή κυβέρνηση- δεδομένης της διαδικασίας... "εκλογής" της υπάρχουσας κυβέρνησης.

Είναι η πρώτη φορά που οι δικαστικοί αντιπρόσωποι επιλέγονται (δεν γνωρίζω καν αν έχουν επιλεγεί ακόμα) και οργανώνονται σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα με οριακά αδιαφανείς διαδικασίες (λόγω του... κατεπείγοντος της υπόθεσης).

Υπάρχει ένα διπλό ζήτημα που βλέπει κανείς εδώ (αν και κανείς δεν ξέρει σε τι βαθμό υπάρχει αλήθεια σε αυτά τα λεγόμενα).

Είναι πρακτικά αδύνατο να συμμετάσχει κάποιος οικονομικά ασθενής στις εκλογές ως υποψήφιος καθώς η συμμετοχή κοστίζει περίπου 200 ευρώ.

Είναι η πρώτη φορά που από τον περίγυρό μου πολλά πολιτικοποιημένα και γενικά ενεργά άτομα δε θα πάνε να ψηφίσουν λογαριάζοντας τον κόπο και το κόστος του πήγαινε- έλα αλλά και αντιμετωπίζοντας την υπόθεση ως... χαμένη μάχη ενώ δεν είναι παρά ελάχιστοι οι άνθρωποι που δηλώνουν με σιγουριά ότι εκφράζονται από κάτι (άσχετα με το αν θα πάνε να ψηφίσουν ή όχι).

Όλα αυτά και άλλα που δε μου έρχονται τώρα (και που ίσως βάλω σε άλλη ανάρτηση άμα μου έρθουν) με κάνουν να βλέπω και εγώ αυτές τις εκλογές ως τις πιο κρίσιμες των τελευταίων 50- περίπου- χρόνων.

Το μόνο που με ενοχλεί τόσα χρόνια και το μόνο που περιμένω να αλλάξει για να νιώσω καλύτερα για το πολιτικό σκηνικό σε αυτή τη χώρα είναι η νοοτροπία "θα ψηφίσω κάποιον και εγώ θα αράξω και αυτός θα κάνει τη δουλειά και δε χρειάζεται να ασχοληθώ παραπάνω".

Οι Κατσιμιχαίοι το λένε καλά εδώ.

Έφηβος ξανά.

Μέταλ, καφρίλες, ψάξιμο, συναισθηματισμοί και χαοτικές αλλαγές διάθεσης.
Τι στο γέρο διάολα έχω πάθει;

Τέλος πάντων, πήγα και στην κηδεία του Μητροπάνου. Όχι ακριβώς δηλαδή. Πήγα γιατί με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος που ήταν εκεί και που είχε σουρώσει άσχημα και θεώρησα ότι θα χρειαστεί μια βοήθεια. Καλώς θεώρησα.
Εγώ δε θα πήγαινα αλλιώς, δε μου καθόταν σωστά για κάποιο λόγο. Ωστόσο ομολογώ ότι με άγγιξε το σκηνικό εκεί.
Τώρα τι να πώ και να μην είμαι κοινότυπος; Μου άρεσε πάντα πολύ ο τύπος, ειδικά 2 δίσκους τους έχω μέσα στην καρδιά μου. Το Στου αιώνα την παράγκα πρώτο και καλύτερο και το Παρέα μ' έναν Ήλιο. Τέλος πάντων η κατάληξη ήταν ότι σούρωσα και εγώ αγρίως όταν ο φίλος και παλιός συμμαθητής που είχα πάει να βρω στην κηδεία με έβαλε να πάρω τηλέφωνο όσους φίλους από τα παλιά δεν είχε καταφέρει να ειδοποιήσει εκείνος και βρεθήκαμε να ξημερωνόμαστε σε ένα από τα πιο κακόφημα παρκάκια της περιοχής που μεγαλώσαμε, πίνοντας ταυτόχρονα μπύρες, ρετσίνες και ούζα και τραγουδώντας ότι μας ερχόταν από Μητροπάνο και μιλώντας για όλα αυτά που έχουν σημασία, σε ένα άλλο επίπεδο και με ένα άλλο τρόπο- και όχι για το πως προχωράει ο καθένας με τα μαθήματα και τη σχολή και τη δουλειά και άλλα τέτοια τυπικά, που δεν τα υποτιμώ ακριβώς, αλλά δε δείχνουν την τοποθέτησή σου απέναντι στη ζωή, πόσο έχεις αλλάξει από τα 15 σου, αν έχεις γίνει αυτό που ήθελες τότε ή αυτό που δεν ήθελες και έκραζες. Φοβερό πράγμα η αντροπαρέα. Ειδικά μεθυσμένη. Εξαγνισμός μιλάμε. Δεν μπορώ να πω περισσότερα και μάλλον δεν χρειάζεται κιόλας.

Α και θέλω να μοιραστώ μια φράση που γουστάρω και υιοθετώ, μέχρι να βρεθεί κάποια που να με εκφράζει περισσότερο:
"Ευτυχία για εμένα είναι ένα καθαρό ποτήρι κρύο νερό." Μ. Δούκα.
Απλό και βαθύ και περιεκτικό.

Καουμπόικο

Ο ήλιος έγερνε στη δύση όταν ο Άβερελ ΓΑΠ Ντάλτον έμπαινε στο city of Athens. Η σκόνη από την έρημο της Ελευσίνας, καθισμένη βαριά στο καπέλο του, έκανε τα μάτια του καουμπόυ σκοτεινά σαν τη νύχτα του Γκραν- Κάνυον.
Εκείνη τη στιγμή η φωτογραφία του κάουμπόυ στη διαφήμιση του Marlboro δάκρυσε. Ήταν ένα σημάδι του πεπρωμένου για τον Άβερελ. Εκείνος έδεσε το γέρικο κουρασμένο άλογό του έξω από τα Mac Donald's  και τράβηξε δυτικά... (μουσική: "Born in the USA").
Στο βάθος ακούστηκε ένα τρένο να σφυρίζει τρεις φορές. Η Πατησίων street ήταν άδεια. Μόνο μια μορφή στεκόταν ακλόνητη στο ύψος της Αμερικής square και περίμενε...
Όλος ο κόσμος είχε κλειστεί σπίτι του... Ο τρόμος βασίλευε στην πόλη... Όλοι έβλεπαν Παπακαλιάτη.
Ο ήχος που άφηναν τα σπιρούνια του Άβερελ σταμάτησε απότομα. Οι δυο άντρες κοιτάχτηκαν αντιμέτωποι:
- Ποιός είσαι ξένε και τι ζητάς σε αυτή την πόλη;
- Πτέραρχος ΓΑΠ επιτελάρχης του ΔΝΤ.
- Τα τσακάλια ζουν στην έρημο ξένε...
- Πέτα το πιστόλι φίλε και ακολούθα με... Βρες και ένα άλογο... Ο δρόμος για το στρατηγείο της Τρόικα είναι μακρύς.
- Ποτέ τσακάλι! Θα μετρήσεις μέχρι το 7 και εγώ μέχρι το 10... Και όποιος τραβήξει πρώτος...
- Ο Άβερελ ΓΑΠ Ντάλτον πρόλαβε να μετρήσει μέχρι το 6.98. Αυτό ήταν το τελευταίο του λάθος. Όλες οι σφαίρες του άλλου τον βρήκαν κατάστηθα... Ο Άβερελ έπεσε στο χώμα και ψιθύρισε τα τελευταία του λόγια...
- Τουλάχιστον, να μη χαθεί το κόμμα του μπαμπά μου, να μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε κουμάντο...

THE END

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πειραγμένο κείμενο από Στάθη (νομίζω από τις κυριακάτικες ιστορίες).

Διάλογος μεταξύ συνδικαλιστών.

- Γιατί όπως είχε πει και ο Λένιν "[τσιτάτο]".
- Τι λες ρε; Σε ποιο έργο του τα γράφει αυτά ο Λένιν;
- Στα Άπαντα.

So this is how it feels

Αυτό θα τα λέει κάπως, νομίζω.

Στίχοι:

Six Forty five.

Six Forty five.
And the sun has cut the sky
And the clouds are still bleeding.
As mean while I
I drink alone outside the bar
at the end of the world.
So this is how it feels.

Ten Twenty five
And theres a girl with cold eyes.
But her stockings are running.
And anyway.
She's just the end of a melody
that sings to me of you.
So this is how it feels.
To stand here from the undergrowth
and rediscover emptiness.
Dancing on the beach.

About Two O five
The band's on fire it's a pyre
and the bodies are burning.
I' m still alive
but as the papers have assured me
I wont be for long.
So this is how it feels.
So this is how it feels.
To walk upon the waves alone.
With nothing to conceal.
So this is how it feels.
To crawl up from the accident
and die beneath your wheels.

Nearly Four AM.
I'm just a ripple in the tide.
And the tide is reseeding.
I really can't pretend.
That the end feels like anything
more than a joke.
So this is how it feels.
So this is how it feels.
To throw your past onto the floor
and smash it beneath your heels.
So this is how it feels.
To catch your face in a broken glass.
And know that that's what's real.

Six Forty five and the sun has cut the sky.
And the clouds are still bleeding.


----------------------------------------------------------------------------------------------------

Τώρα άλλαξα το σύνδεσμο οπότε θα έχει περισσότερο νόημα η ανάρτηση.

Brecht- Der Nachgeborene

Το παραδέχομαι: Δεν έχω
καμία ελπίδα. 
Οι τυφλοί συζητούν για μια διέξοδο. Εγώ 
βλέπω.
Όταν τα λάθη θα έχουν καταναλωθεί μέχρι τέλους
Θα κάθεται αντίκρυ μας σαν τελευταίος σύντροφός μας
το Μηδέν.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αφήνω τον τίτλο αυτού του ποιήματος του Μπρεχτ αμετάφραστο γιατί είναι κάπως ιδιαίτερο ζήτημα (για εμένα) η μετάφρασή του. Η λέξη είναι εξαιρετικά αμφίσημη και νοηματοδοτεί πολύ διαφορετικά το ποίημα.
Θα μπορούσε να είναι: "Ο Επίγονος" ή "Ο Μεταθανάτιος" ακόμα και "Ο Αργά Γεννηθείς" ή "Ο νέος" (με την έννοια της νέας γενιάς) ή "Ο Γεννηθείς μετά από ένα συγκεκριμένο συμβάν".

Με αλκοόλ νερό και πάγο.

Να κάτι που με εκφράζει μερικές στιγμές.

Δεν είναι ειρωνεία, αλλά έχει πλάκα.

Μια ανάρτηση με ειδική αφιέρωση

I waited all day

You waited all day

but you left before sunset

and I just wanted to tell you the moment was beautiful.

Just wanted to dance to bad music... drive bad cars... watch bad TV...

Υou should have stayed for the sunset...

If not for me

Ναι ρε Pearl Jam, πάμε λίγο.

Ένα κάτι

που δεν έχει τίτλο, "κάπου" το βρήκα και είπα να το μοιραστώ (κάπως ημιτελές, ωστόσο νομίζω). Παραθέτω:

Είμαστε αιχμάλωτοι.
Οι φράχτες που ορίζουν
τα σχήματα
τη μορφή
τούτης της σκληράδας
ενταφιάζουν ακόμα και τη νύχτα
φυλακισμένη
μέσα μας.
Ο τελευταίος μας καθρέφτης
ήταν οι πληγές
που λαξεύαμε
ο ένας στον άλλο
ο καθένας μέσα του
οι πτυχές του χάθηκαν
είχαμε μάθει να κινούμαστε με σύνεση σε αυτές
είχαμε μάθει να χανόμαστε
υψώναμε
κάγκελα
φράχτες
αυλακώναμε ασυλλόγιστα το χρόνο και τη μνήμη
χωρίς μια σύσπαση του προσώπου
σκάβαμε στο χιόνι για να παραχώσουμε
το πτώμα της άνοιξης
και κάπως έτσι θεωρούσαμε
πως άλλο ένα
τώρα
εκπληρώθηκε και- χωρίς ιδιαίτερη αναμονή-
δρασκελίζαμε την απαραίτητη απόσταση
και το εναποθέταμε στο
παρελθόν
υφαίναμε σιωπές
να ενσαρκώσουν
υποσχέσεις, υπολογισμούς
χτενίζαμε τα μαλλιά της δεσποινίδος Δυστυχίας
ποτίζαμε άγονα χωράφια στάχτης
φυτεύαμε τα κομμάτια σπασμένων δεσμίδων φωτός και σκιάς
προσδοκώντας μια κάποια μετουσίωση
το βλέμμα μας βασανίστηκε
να ψάχνει τη σημασία ξαγρύπνησε
με την προσμονή μιας ερεθιστικής αυγής
ενώ τα ωχρά αστέρια- με την ήρεμη αναλαμπή τους- δεν ήταν παρά άλλη μια πόρτα στη θλίψη
και ο φλύαρος τρόπος μας
μας δυνάστευε.
Είμαστε αιχμάλωτοι.
Στις επάλξεις τριγυρίζουν λιποτάκτες. Έχουμε προδοθεί όπως αδιάφορα προβλέφθηκε.

Δεν το συνηθίζω

αλλά αποφάσισα να μοιραστώ ένα μικρό τίποτα που μου προσφέρει λίγο γέλιο από χθες.

Το πακέτο έγραφε:

"Το κάπνισμα
      μπορεί
να σκοτώσει."

Πήρα ένα στυλό και τώρα έχουμε:

"Το κάπνισμα
δεν μπορεί πια
να σκοτώσει."

Ε, όχι και να μας τρομοκρατεί ένα πακέτο τσιγάρα.

GOLDFISH

GOLDFISH

Trust
Imposed by a rod and a gun
Ain't no trust at all
Try to believe in you
Gone
Let me in the water I'll flow
Shoot me up to the skies
Land me sound and safe
Nothing to ask for
With your face to the wall
Rust
Imposed by a rod and a gun
For years and years and years
I try to believe in you
Gold
Let me in the water I'll flow
Shoot me to the skies
Land me sound and safe

Οι Last Drive έκαναν πάλι το θαύμα τους. Άλλος ένας υπέροχος δίσκος, άλλη μια καθυστερημένη ανάρτηση για πράγματα και πράξεις που ένα ρεφραίν συμπυκνώνει και ισοσταθμίζει. Καλή ακρόαση με τσιγάρο, ποτό και καφέ και φτου και απ' την αρχή.

Συζήτηση (ένα απόσπασμά της)

- Πονάω πολύ.
- Εγώ δεν παίζω με τέτοια πράγματα.
- Δεν είναι παιχνίδι. Τα παιχνίδια είναι αθώα.
- Τα παιχνίδια δεν είναι αθώα. Ίσα- ίσα.
- Αν δεν ήταν δε θα τα έδιναν στα παιδιά.
- Ακριβώς επειδή δεν είναι αθώα τα δίνουν στα παιδιά. Άλλωστε, ούτε τα παιδιά είναι αθώα.
- Τα παιδιά είναι ο ορισμός της αθωότητας.
- Πόσο καλά θυμάσαι την παιδική σου ηλικία;
- ... εντάξει... τα παιδιά δεν είναι αθώα αλλά τα παιχνίδια είναι. Τι παιχνίδια έπαιζες μικρός;
- Κρυφτό, κυνηγητό, αμπάριζα, δηλητήριο, χαλασμένο τηλέφωνο, μακριά γαϊδούρα, πουν'το πουν'το το δαχτυλίδι, μήλα, το κορόιδο... είναι τόσα πολλά που δεν τα θυμάμαι καν όλα πλέον. Όπως και αν έχει τα παιχνίδια δεν είναι αθώα. Όπως ούτε τα παιδικά τραγουδάκια, ούτε τα παραμύθια. Είναι γεμάτα συμβολισμούς και συμπυκνωμένη εμπειρία και πληροφορία και γνώση για το παρακάτω. Είναι μαθήματα όλα αυτά, που σε προετοιμάζουν για την υπόλοιπη ζωή σου.
- ... εντάξει, ναι μάλλον... σκατά, νιώθω πολύ γριά πλέον. Μου λείπουν όλα αυτά. Αλλά έχω μεγαλώσει πολύ για να τα κάνω πάλι.
- Δε σταμάτησες να παίζεις επειδή μεγάλωσες. Μεγάλωσες επειδή σταμάτησες να παίζεις.


Ήθελα να πω και μια ατάκα από Τομ Ρόμπινς αλλά το άφησα.

10 τρόποι να διαβάσουμε τον Μπουκόφσκι

1. Ακούγεται ίσως παράξενο να λέγεται αυτό για έναν άνθρωπο που ψήφισε πρώτη φορά στη ζωή του σε ηλικία εβδομήντα σχεδόν χρονών και ο οποίος γράφει μια ποίηση από την οποία απουσιάζει σχεδόν παντελώς το α΄ πληθυντικό πρόσωπο, οφείλουμε ωστόσο να διαβάζουμε και να αντιμετωπίζουμε τον Τσαρλς Μπουκόφσκι πρωτίστως ως πολιτικό συγγραφέα. Γιατί είναι ένας από τους ελάχιστους συγγραφείς του 20ου αιώνα που έδωσαν φωνή και λογοτεχνική ύπαρξη στο, εν πολλοίς, βουβό και αόρατο προλεταριάτο της Αμερικής. Έχοντας γνωρίσει από πρώτο χέρι και στο πετσί του τις άθλιες συνθήκες εργασίας και ζωής της κατώτερης εργατικής τάξης, δεν παύει με την ποίηση και την πεζογραφία του να περιγράφει αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα και αναδεικνύεται, έτσι, στον κατ’ εξοχήν εκφραστή της εργατικής τάξης θέτοντας στο κέντρο του έργου του έναν κόσμο εξαπατημένο, τρομοκρατημένο, αποβλακωμένο, εξευτελισμένο και υπαρξιακά ηττημένο από τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στο σύγχρονο καπιταλισμό – συνθήκες που από την εποχή του Μπαλζάκ και του Ντίκενς έχουν μεταβληθεί στην ουσία τους πολύ λιγότερο απ’ όσο έχουμε την τάση να πιστεύουμε.  

2. Κι αν η αναγνώριση και περιγραφή εκ μέρους του Μπουκόφσκι αυτής της ξεκάθαρα ταξικής δομής της αμερικανικής κοινωνίας γίνεται με έναν λόγο ουδέτερο, ελάχιστα ρητορικό και καθόλου προγραμματικό, δεν ισχύει το ίδιο και για τη συνολική κριτική που ασκεί. Με κάθε σελίδα που γράφει ο Μπουκόφσκι κατεδαφίζει ένα κομμάτι του αμερικανικού ονείρου. Στρέφεται συνειδητά τόσο με τον τρόπο ζωής του όσο και με το έργο του ενάντια στην υπερβολική κατανάλωση και στη συσσώρευση υλικών αγαθών, στρέφεται ενάντια στη μισθωτή εξουθενωτική και μονότονη εργασία, αρνείται την ιδεολογία της ατομικής επιτυχίας και της κοινωνικής ανόδου και ασκεί πολεμική στην ιεραρχική δομή της καπιταλιστικής κοινωνίας από την οπτική πλευρά, πάντα, της εργατικής τάξης. Η βασική πολιτική του στάση, σύμφωνα με το Russell Harrison, χαρακτηρίζεται από μια ηθική άρνησης της εργασίας, που δεν μπορεί παρά να φέρει στο νου την ανάλογη άρνηση του Αντρέ Μπρετόν, του Γκυ Ντεμπόρ και των συνοδοιπόρων τους.

3. Στη Γαλλία του μεσοπολέμου, όπου κυρίως έδρασαν οι υπερρεαλιστές, και στη μεταπολεμική Γαλλία, όπου έδρασαν οι καταστασιακοί, αυτοί που κυρίως εφάρμοσαν το δόγμα της άρνησης κάθε μισθωτής εργασίας ήταν οι καλλιτέχνες και οι στοχαστές οι οποίοι το διατύπωσαν κιόλας. Στην προπολεμική, όμως, Αμερική της οικονομικής ύφεσης και στη μεταπολεμική Αμερική της ανάπτυξης ο Μπουκόφσκι βρήκε τους ήρωές του στις φτωχογειτονιές και στα μπαρ, στα παγκάκια των πάρκων και στις γωνίες των δρόμων, στα φτηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια και στα φτωχοκομεία, στο περιθώριο δηλαδή της σύγχρονης κοινωνίας. Και γίνεται στο εξής ο κατεξοχήν χρονικογράφος αυτού του κόσμου, ένας ακάματος γεωγράφος και ηθογράφος του περιθωρίου της Πόλης των Αγγέλων. Οι αλήτες που συναντάει, συναναστρέφεται, παρατηρεί, συμπονεί και αντιπαθεί και τους οποίους περιγράφει σε ολόκληρο το έργο του είναι οι άνθρωποι που ενσαρκώνουν το ιδανικό πρότυπο ζωής για τον Τσαρλς Μπουκόφσκι: την ολοκληρωτική άρνηση κάθε εργασίας και κάθε συμμετοχής σε αυτή τη μορφή κοινωνίας.

4. Με μια τέτοια άποψη για την πραγματικότητα, την κοινωνία και τη ζωή, που σε πολλές περιπτώσεις μετατρέπεται σε τρόπο ζωής για τον ίδιο, δεν είναι παράδοξο που ο Τσαρλς Μπουκόφσκι συχνά εμφανίζεται ως βασικός εκπρόσωπος της αντικουλτούρας των δεκαετιών του ’50 και του ’60 και το όνομά του φιγουράρει πλάι στα ονόματα του Γκίνσμπεργκ, του Μπάροουζ, του Κόρσο και των υπόλοιπων μπιτ συγγραφέων. Το έργο του, πράγματι, μπορεί να ενταχθεί στο μεγάλο αυτό κίνημα αμφισβήτησης, καθώς ο ίδιος αμφισβητεί και επιτίθεται με σφοδρότητα σε κάθε επιβαλλόμενη αυθεντία και σε κάθε εξουσία. Ξεκινώντας από τον πατέρα του, τον πρώτο που του γνώρισε το ωμό και ηλίθιο μίσος, και τους γιατρούς, που τον αντιμετώπισαν πάντα με αδιαφορία και απέχθεια, συνεχίζει με τους κατά καιρούς εργοδότες και επιστάτες που συνάντησε στις δεκάδες δουλειές που αναγκάστηκε να κάνει και δεν αφήνει, βέβαια, απ’ έξω ολόκληρο το ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κατεστημένο, τους επαγγελματίες ποιητές και συγγραφείς, τους πολιτικούς καθώς και τους πλούσιους και διάσημους της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

5. Την έντονη και δηκτική κριτική του, ωστόσο, δεν την αποφεύγουν και όλοι συλλήβδην οι εκπρόσωποι του μαζικού αυτού κινήματος αμφισβήτησης, είτε πρόκειται για τους γνωστούς και προβεβλημένους επαναστάτες και συγγραφείς της αντικουλτούρας είτε για τους κάθε λογής ανώνυμους ειρηνιστές, φεμινίστριες, αριστερούς, παιδιά των λουλουδιών, οπαδούς της ελεύθερης χρήσης ναρκωτικών και του ελεύθερου έρωτα. Γιατί η στάση του Μπουκόφσκι και η κριτική που αυτός ασκεί, διαφέρουν από τη δική τους καταρχάς από τη θέση από την οποία επιχειρούνται – ο Μπουκόφσκι αρνείται, για παράδειγμα, τη στράτευση αλλά το κάνει αυτό στη διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενός πολέμου που είχε την καλή έξωθεν μαρτυρία εφόσον γινόταν κατά του ναζισμού, ενώ οι λογής αρνητές στράτευσης του πολέμου στο Βιετνάμ αντιτίθενται σε έναν πόλεμο που καμία συνείδηση δεν τον παραδεχόταν ως «καλό» και δικαιολογημένο. Επίσης, το ποτό, τα ναρκωτικά, ο αχαλίνωτος έρωτας, η χυδαία γλώσσα, η βία δεν προβάλλονται από τον Μπουκόφσκι ως μέσα μιας καλλιτεχνικής (και εν μέρει ελιτιστικής) απελευθέρωσης, αλλά ως καθημερινές εμπειρίες του περιθωρίου και της εργατικής τάξης από την οπτική γωνία των οποίων και περιγράφονται.  

6. Ο Μπουκόφσκι εξάλλου κινείται ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους και ζει τη ζωή τους, γνωρίζει καλά την καθημερινότητά τους, τις διαφυγές τους, τις αγωνίες τους και τη σκέψη τους (ή την έλλειψη σκέψης τους), γιατί ο Μπουκόφσκι είναι ένας πλάνης, ένας flâneur, ένας καθημερινός κατάδικος της πρωτεύουσας, όπως έγραψε ο Λαφόργκ για τον Μπωντλαίρ. Κι ο Βάλτερ Μπένγιαμιν εξηγούσε: άφηνε το θέαμα του πλήθους να επιδρά πάνω του. Όμως εκείνο που τον γοήτευε βαθύτατα σ’ αυτό το θέαμα ήταν ότι, μέσα στη μέθη στην οποία τον βύθιζε, η τρομερή κοινωνική πραγματικότητα δεν εξαφανιζόταν. Παρέμενε στη συνείδησή του, με την έννοια βέβαια υπό την οποία οι μεθυσμένοι έχουν «ακόμη» συνείδηση πραγματικών καταστάσεων. Είτε βρίσκεται με τις ώρες σ’ ένα μπαρ και πίνει είτε καθημερινά στον ιππόδρομο και στοιχηματίζει είτε είναι στο δρόμο και περιφέρεται άεργος ή ακόμα και μέσα στο δωμάτιό του μόνος τις νύχτες, αυτό που κάνει ο Μπουκόφσκι είναι να παρατηρεί και να στοχάζεται την ανθρώπινη κατάσταση, την κοινή ανθρώπινη μοίρα και να την αποτυπώνει στο χαρτί με τον προσωπικό του «βρόμικο ρεαλισμό».

7. Ο ποιητής και αφηγητής των εκατοντάδων μικρών καταστροφών, προσωπικών και πανανθρώπινων, δημιουργεί με τη γραφή του μια ανθρώπινη κωμωδία, τόσο με την έννοια του έργου που αγκαλιάζει το σύνολο της ανθρώπινης ζωής όσο και με τη διαρκώς παρούσα σε αυτό διάσταση του χιούμορ. Γιατί η ποίηση και η πεζογραφία του Μπουκόφσκι είναι γεμάτες από αυτό το χιούμορ, που άλλοτε παίρνει τη μορφή του απελπισμένου γέλιου των καταδικασμένων και άλλοτε του προκλητικού γέλιου των οργισμένων, άλλοτε είναι το βιτριολικό χαμόγελο του σατιρικού και άλλοτε το καθαρό ατόφιο γέλιο που προκαλείται από τις μικρές ευτυχίες της καθημερινότητας. Συνδυάζοντας ο Μπουκόφσκι τη μικρή, καίρια και ευθύβολη φράση με την απερίφραστη βωμολοχία και την ακραία προγραμματική ειλικρίνεια δημιουργεί ένα μείγμα όπου το χιούμορ τινάζει τους σπινθήρες του σε κάθε γύρισμα της σελίδας. Είναι ένας Χέμινγουεϊ με μεταμοντέρνο γέλιο, καθώς τον χαρακτηρίζει ευφυώς η Julian Smith.

8. Οι στιγμές όπου κατ’ εξοχήν εκδηλώνεται αυτό το μπουκοφσκικό χιούμορ βρίσκονται χωρίς αμφιβολία στις ερωτικές περιγραφές που αφθονούν στο έργο του και οι οποίες από την πρώτη κιόλας στιγμή της συγγραφικής του πορείας κέρδισαν την προσοχή του κοινού, κυρίως αρνητικά και σπανιότερα θετικά, και ως σήμερα δεν έχουν πάψει να αποτελούν εμπόδιο στην πλήρη αποδοχή της ποιητικής και αφηγηματικής αξίας του Μπουκόφσκι. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Μπουκόφσκι είναι σε μεγάλο βαθμό ένας ερωτικός συγγραφέας, στα βιβλία του οποίου άλλοτε περισσεύει η πορνογραφική και βωμολοχική διάθεση, άλλοτε παρασύρεται από τη γελοιογραφική και σαρκαστική του διάθεση και άλλοτε, όχι σπάνια, αποκαλύπτεται η ρομαντική ακόμη και μυστικιστική του ψυχή (στα δεκάδες ποιήματα που έχει αφιερώσει στην Τζέιν, παραδείγματος χάριν). Όπως σημειώνει ο David Charlson, είναι εν μέρει Δον Ζουάν και εν μέρει Κτήνος (από την Πεντάμορφη και το Κτήνος)· και εν μέρει ένας Ρωμαίος, θα προσθέταμε, πάντοτε όμως είναι ένας μεγάλος ερωτικός.

9. Ο Μπουκόφσκι από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε έχει διαβαστεί κι έχει γίνει αντικείμενο παρανόησης με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Το έργο του έχει αποτελέσει αγαπημένο στόχο σφοδρών επιθέσεων εκ μέρους των κάθε λογής φεμινιστριών αλλά και εκ μέρους του ακαδημαϊκού και λογοτεχνικού κατεστημένου, το οποίο ευθύς εξαρχής τον αντιμετώπισε με αδιαφορία, περιφρόνηση και έκδηλη απέχθεια. Έχει χαρακτηριστεί χυδαίος, ακόλαστος, αθυρόστομος, βλάσφημος, βωμολόχος, πορνογράφος, τζογαδόρος, βίαιος, αλήτης, μισογύνης, σεξιστής, μισάνθρωπος, μεθύστακας, ναζιστής, απλοϊκός, κυνικός, με μια φράση: όνειδος για την οικογένεια, την κοινωνία και το έθνος, όπως προφητικά τον χαρακτήριζε ο πατέρας του. Και ως τέτοιος διαβάζεται από πολλούς ακόμα και σήμερα.

10. Είναι καιρός όμως πια να τον διαβάσουμε ως αυτό που κυρίως είναι: ένας μεγάλος και πολυδιάστατος συγγραφέας που προσφέρει, συγχρόνως, αδιαμφισβήτητη αναγνωστική απόλαυση και παρηγοριά για την ανθρώπινη μοίρα, που με τον ρεαλισμό του απεικονίζει τη ζωή και την ύπαρξη όπως ακριβώς είναι και, με την ίδια κίνηση, δείχνει πως τις ίδιες πόρτες μπορούμε να τις ανοίξουμε και με διαφορετικό τρόπο και τους ίδιους δρόμους μπορούμε να τους βαδίσουμε με διαφορετικό βήμα. Ένας συγγραφέας που, αν και γράφει έχοντας ως αποκλειστικό σχεδόν θέμα και πρωταγωνιστή τον εαυτό του, αυτό που κατά βάση κάνει είναι να μιλάει για όλους τους ανθρώπους με τρόπο που λίγοι ως τώρα το έχουν πετύχει και να ασκεί κριτική σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή θεσμό απειλεί να τσακίσει τον άνθρωπο.

Το κείμενο είναι του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου.

Απόσπασμα από το "Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα"

Γκρίζος κρεπαρισμένος χολεριασμένος και γρουσούζης σκατογκρινιάρης μιζερομίζερος σνομπάκιας μουνάκιας γκινιόλης πολύ Σοπενάουερ ο αρχίδης που να φτύσω στον τάφο μου.
       Να πω την αλήθεια δε με γουστάρω καθόλου.
Μ' αρέσουν οι έρημες δεντροστοιχίες η Ζυλιέτ Γκρεκό που τραγουδάει "μισώ τις Κυριακές" τα βρεμμένα παγκάκια τα νεκρά φύλλα τα ωραία ρούχα τα ωραία φαγητά οι χνουδάτες πετσέτες το χάι φιντέλιτυ η Χάντσον Κόμμοντορ του '50 το Φλοκάκι κι ο βιεννουά στο Πέτρογραδ μ' αρέσει ο Έρρολ Φλυν στην Επέλαση της Ελαφριάς Ταξιαρχίας και η Μαρί Μπλανσάρ- κανείς δεν την ξέρει αλλά στο φινάλε στα παπάρια μου ζω και χωρίς αυτά- δε ζηλεύω κανέναν και τίποτα τους έχω χεσμένους όλους τους ρουφιάνους κι αυτό με γεμίζει φούρκα δεν πάει άλλο- πολύ αδιαφορία έχει πέσει.
Η μόνη λύση μου είναι να υποκρίνομαι ότι μοιράζομαι μαζί τους τον ίδιο κόσμο κάτω απ' τον ίδιο γαμημένο ήλιο εγώ που γουστάρω τη βροχή τη θύελλα και το χιονόνερο τα μαύρα σύννεφα στο πεζοδρόμιο τον πυρετό τα ρίγη το σκοτεινό μου πάρκο και την υγρασία.
Καμμιά φορά μου τη δίνει και βγαίνω έξω από το σπίτι μου στα Τουρκοβούνια στον χωματόδρομο της Αγίας Φωτεινής και πλακώνω τις πετριές πάνω απ' τα σπίτια και τις ταράτσες να πέφτουνε στην κάτω γειτονιά- τις καλές ημέρες ακούω και κανά τζάμι να σπάει μετά τσιρίδες μακρινές μέχρι που μου την έπεσε ένας γείτονας- τι κάνεις εκεί ρε παιδί- πετάω πέτρες του είπα- άντρας είσαι εσύ ρε; θα σκοτώσεις κανέναν άνθρωπο- όχι του είπα πούστης είμαι τι γουστάρεις; κ' έμεινε κάγκελλο ο  βρωμύλος- έχω να πετάξω πολλές πέτρες ακόμα ρε καριόληδες.
Μ' αυτό που με ζοχαδιάζει περισσότερο είναι πως με πατάω στο λαρύγγι δεν μου συγχωράω τίποτα- και δε με γουστάρω καθόλου γαμώ την ανωμαλία μου μέσα να γιατί όταν είμαι κακός είμαι κακός αλλά όταν είμαι καλός είμαι χειρότερος.
Στα δώδεκά μου χρόνια έφαγα την γκόμενα του Ηλία του καλλίτερού μου φίλου μεγάλη τσογλανιά κ' έπαψα πια να με πιστεύω μου κούνησε το κωλαράκι της η βρωμομούνα κι άρπαξα σα χάνος κι από τότε έτσι και καταφέρω να προσπεράσω τα καριολόμουνα τις γκόμενες των φίλων μου νοιώθω πως κάτι νίκησα πως κάτι κέρδισα μαζί κ' έναν κουτσό πόντο.
Και δε ζηλεύω τις βίλλες στο Καλαμάκι τους μεγάλους πράσινους κήπους τις βεράντες με τις κουρτίνες στις μπαλκονόπορτες τις καλοθρεμμένες μουνίτσες στο πατινάζ τις χάι σοσάιετυ μουνάρες της Αρζεντίνα δεν κάνω όνειρα με ακριβά ρολόγια και μανικετόκουμπα δε θέλω να τρέχω πιο γρήγορα από τον Τάκη να βάζω ωραία τζαμπ-σουτ σαν τον Όλιβερ δε θέλω να' μαι πρώτος πουθενά- είμαι πρώτος από χέρι και σας έχω όλους γραμμένους στον πόιτσο μόι κουφάλες.

Εντάξει κάπου κάπου όλα αυτά μου θυμίζουν ρήματα της καυχήσεως εκείνου του παπάρα του Αλεξανδρινού Αιμιλιανού Μονάη όμως μη με σκουντάτε στον δρόμο ρε αρχίδια σκουντιέμαι και μόνος μου δε σας έχω ανάγκη- να τα βρω λίγο μαζί μου θέλω- γιατί όπως είπε κάποτε κι ο Τζέρρυ Λούις πρέπει ν' αγαπάς λίγο τον εαυτό σου γιατί στο κάτω κάτω μ' αυτόν θα ζήσεις όλα σου τα χρόνια.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Λίγος ακόμα Ν.Ν

Γαμώ τις παρανοήσεις.

Και τις παρεξηγήσεις και όλα τα συναφή. Αυτό είναι όλο.

Κλασικός Αγγελάκας

Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Φαίνεται να ψιλο-ισχύει ή είναι η ιδέα μου;
Οι νόμοι της διαλεκτικής μάλλον το εξηγούν καλύτερα, αλλά τρέχα βγάλε άκρη τώρα...

Θες δε θες

Μπήκε στ' αυλάκι το νερό και μουσκεύει το παρόν μας.
Κάθε εμπόδιο που βάζεις πάντα θα βγαίνει σε καλό μας.
Το χαμένο σου χρόνο θα τον κρατάμε όλο δικό μας.
Πατάει στα ποδιά του γερά πια τ' όνειρό μας.

Πιο συγκεκριμένα .

Και ελπίζω κάποια μέρα να βρω όσα χρειάζονται για να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος.

Ένα παράθυρο

Χθες ήταν μια υπέροχη μέρα
είχε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ περισσότερους από τις προηγούμενες
είχε σκέψεις και αισθήματα και συναισθήματα και αναμνήσεις όλων των ειδών
έμαθα λίγο καλύτερα τον εαυτό μου
έμαθα λίγο καλύτερα κάποιους ανθρώπους ακόμα
και κατάλαβα
ότι είναι και ευτυχές αλλά και κρίμα που η χθεσινή μέρα- και άλλες παρόμοιες- ξεχωρίζουν τόσο εμφατικά σε σύγκριση με τις άλλες.

"Ένα παράθυρο δεν είναι μόνο για να βλέπεις έξω, αλλά και για να σου θυμίζει ότι είσαι μέσα."


Με καταλαβαίνετε
ή
δεν με καταλαβαίνετε;

Ε, δεν είναι φάση τώρα...

Ζαμανφού λοιπόν.

Reading between the lines

Πρόσφατα, ο Ευγένιος Αρανίτσης έγραψε 3 κείμενα στην Ελευθεροτυπία που βάζουν με ένα τρόπο και σε ένα βαθμό ένα ζήτημα που απασχολούσε και εμένα γενικά στην επικοινωνία μου με τους ανθρώπους και- ακόμα πιο γενικά- με την κοινωνία  και την πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται και διαμορφώνει. Είτε ως παθητικός δέκτης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, ανάγνωση- με όλες τις ποιοτικές τους διαφοροποιήσεις) είτε ως ενεργό υποκείμενο (π.χ σε μια κουβέντα) βρίσκομαι και εγώ συχνά- πυκνά (είτε ως θύμα- συνήθως, είτε ως θύτης εκούσια και πολύ περισσότερο ακούσια) στη δίνη του φαινομένου που περιγράφει ο Αρανίτσης στους ακόλουθους συνδέσμους:

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=325433

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=327055

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=328525

Ειδικά στο δεύτερο αλλά και το τρίτο κείμενο.

Συχνά, όταν π.χ διαβάζω κείμενα, κάνω τέτοιου τύπου σκέψεις. Και μιας και αυτό εδώ είναι ένα μπλογκ (και ως εκ τούτου εντάσσεται σε μια "κοινωνία των ιστολογίων και των μπλόγκερς") θα ανεφερθώ και εγώ στα ιστολόγια. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να κάνει κανείς αυτό που κάνει ο Αρανίτσης στα διάφορα μπλογκ όπου, για διάφορους λόγους- που δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν- διαβάζει κανείς κείμενα πολύ δηλωτικά για αυτά που λένε αλλά, ακόμα περισσότερο, για αυτά που δε λένε. Καμιά φορά γοητεύεσαι από την επιφάνεια και απογοητεύεσαι από την ουσία, καμιά φορά το αντίστροφο. Μερικές φορές πάλι, ουσία και επιφάνεια συμβαδίζουν. Δεν έχω σκοπό να αποδείξω κάτι ή να "την πω" σε κάποιον. Συχνά, το reading between the lines δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμο (ειδικά στα μπλογκς). Αλλά μπορεί, υπό το κατάλληλο πρίσμα, να έχει πλάκα ή/και ενδιαφέρον.

Όχι ότι έχει κάποια σημασία

αλλά η ηλεκτρονική διεύθυνση αυτού του ιστολόγιου προέκυψε από αυτό
Νομίζω ότι οι στίχοι και η μουσική δείχνουν μια κάποια διάθεση όπως και γενικότερα το τραγούδι και η μπάντα δίνουν ένα τόνο και μια ιδέα για το τι διάολο παίζει...

Μιλάμε πάντα για το Μάρκο...

Μιλάμε για το Μάρκο, ποτέ δε δάγκωσε κανέναν
τα μάτια του, τα μάτια του - αγαπούσαν αλλά φοβισμένα
οι ιδιοκτήτες του τον είχαν το μισό καιρό δεμένο, το μισό καιρό λυτό
ούτε κι αυτοί ήξεραν από το Μάρκο τι ζητούσαν
του 'ριχναν ξεροκόμματα για φαγητό - έγινε κλέφτης
τις νύχτες έσκιζε σακούλες σκουπιδιών.
Μια μέρα θα τον στέλνανε στο άσυλο
μετά κλαίγαμε, άλλαξαν γνώμη,
ξανά ο Μάρκος δεμένος - λυτός
συχνά του έδινα και γω κάτι
σκέφτηκα να τους τον πάρω αλλά δεν ήμουν σίγουρη
αν θα μπορούσα υπεύθυνα να τον αναλάβω.
Μια φορά τον είχα ανάγκη, πήγαμε μεγάλη βόλτα
μιλήσαμε τη γλώσσα των σκυλιών
τα μάτια , μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου, τα μάτια του Μάρκου
τα χέρια που τον δηλητηρίασαν να πάθουν καρκίνο
είπαν οι ιδιοκτήτες του, μιλάμε για τα μάτια του Μάρκου
το πρωί εκείνο και σκοτωμένα ακόμα αγαπούσαν - αλλά φοβισμένα.
Γιατί, γιατί,
σήμερα που ο ήλιος με κινήσεις θεού - ηδονιστή -
τα φύλλα των δέντρων γυαλίζει απάνω στα παγκάκια
γιατί, γιατί ο Μάρκος να λείπει, γιατί να μην ζει
μιλάμε για ψέματα - οι ιδιοκτήτες του μπορούνε να κλαίνε εύκολα τα ίδια δάκρυα
τα καλοκαίρια... στα αναψυκτικά τους πιπιλάνε
στα αναψυκτικά μας τα βουτάνε αντί για παγάκια,
τα ίδια δάκρυα κάνουν αντιπαθητικά τα καλοκαίρια
τα δάκρυα των ιδιοκτητών που δεν ξέρουν τι ζητάνε
το ρόλο τους καλά τον παίζουν κι έτσι μας μπερδεύουν
κι έτσι μας πολεμάνε - το ρόλο τους καλά τον παίζουν
κι έτσι μας μπερδεύουν κι έτσι μας πολεμάνε.

Λένα Πλάτωνος 1985 ( album:Γκάλοπ)

Μνήμες του νερού

Πραγματικά, έχει μια σημασία να το δει κανείς. Όλο. Παραεπιστημονικές παρλαπίπες ή όρος υπέρβασης της δεδομένης πραγματικότητας;

2 ρήσεις που με έχουν βάλει σε σκέψη.

Διαβάτη δρόμος δεν υπάρχει. Το δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας. (Αντόνιο Ματσάδο)


Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση. (Μάο Τσε Τουνγκ)

Είναι, όμως, οι μέρες τέτοιες, που δεν προλαβαίνω να αποτυπώσω και τη σκέψη μου. Ελπίζω να προκύπτουν σε κάθε κεφάλι σκέψεις συγγενείς με τα στοχαστικά συμφραζόμενα που ξεπηδούν από το νοητικό "άθροισμα" των παραπάνω και στο δικό μου- αλλά εδώ αποσιωπούνται.

Να μην ένιωθα την ανάγκη να εξηγηθώ κάθε φορά. Μακάρι τα πράγματα να ήταν τόσο απλά όσο μια πρόσθεση την οποία αφήνει κανείς ανολοκλήρωτη, ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να την ολοκληρώσει γιατί όλοι μπορούν να κάνουν πρόσθεση. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δώσει τα σωστά "δεδομένα" για να γίνει η διαδικασία. Όμως αυτές οι διευκολύνσεις τελειώνουν εκεί που τελειώνει η απλή αριθμητική. Παρακάτω τα πράγματα είναι δύσκολα. Και εδώ είμαστε πολύ παρακάτω από την απλή αριθμητική.

Νίκος Νικολαΐδης

Τώρα είμαι λουλούδι στην μπουτουνιέρα σας.
Πουλί στο ψάθινο καπέλο σας.
Τραγούδι.
Θάλασσα.
Μα προπαντός... Τώρα
                                           ΕΙΜΑΙ.
----------------------------------------------------------------------------------------

Θα έγραφα περισσότερα από αυτόν τον δημιουργό, αλλά δεν είχα όρεξη. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον...

Curtains of Future

curtains of future from Corto on Vimeo.

και κάπως έτσι το αίμα στις φλέβες παγώνει.

Πατέρες

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής , (γίνε) διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα.

Κ. Παλαμάς