Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Έφηβος ξανά.

Μέταλ, καφρίλες, ψάξιμο, συναισθηματισμοί και χαοτικές αλλαγές διάθεσης.
Τι στο γέρο διάολα έχω πάθει;

Τέλος πάντων, πήγα και στην κηδεία του Μητροπάνου. Όχι ακριβώς δηλαδή. Πήγα γιατί με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος που ήταν εκεί και που είχε σουρώσει άσχημα και θεώρησα ότι θα χρειαστεί μια βοήθεια. Καλώς θεώρησα.
Εγώ δε θα πήγαινα αλλιώς, δε μου καθόταν σωστά για κάποιο λόγο. Ωστόσο ομολογώ ότι με άγγιξε το σκηνικό εκεί.
Τώρα τι να πώ και να μην είμαι κοινότυπος; Μου άρεσε πάντα πολύ ο τύπος, ειδικά 2 δίσκους τους έχω μέσα στην καρδιά μου. Το Στου αιώνα την παράγκα πρώτο και καλύτερο και το Παρέα μ' έναν Ήλιο. Τέλος πάντων η κατάληξη ήταν ότι σούρωσα και εγώ αγρίως όταν ο φίλος και παλιός συμμαθητής που είχα πάει να βρω στην κηδεία με έβαλε να πάρω τηλέφωνο όσους φίλους από τα παλιά δεν είχε καταφέρει να ειδοποιήσει εκείνος και βρεθήκαμε να ξημερωνόμαστε σε ένα από τα πιο κακόφημα παρκάκια της περιοχής που μεγαλώσαμε, πίνοντας ταυτόχρονα μπύρες, ρετσίνες και ούζα και τραγουδώντας ότι μας ερχόταν από Μητροπάνο και μιλώντας για όλα αυτά που έχουν σημασία, σε ένα άλλο επίπεδο και με ένα άλλο τρόπο- και όχι για το πως προχωράει ο καθένας με τα μαθήματα και τη σχολή και τη δουλειά και άλλα τέτοια τυπικά, που δεν τα υποτιμώ ακριβώς, αλλά δε δείχνουν την τοποθέτησή σου απέναντι στη ζωή, πόσο έχεις αλλάξει από τα 15 σου, αν έχεις γίνει αυτό που ήθελες τότε ή αυτό που δεν ήθελες και έκραζες. Φοβερό πράγμα η αντροπαρέα. Ειδικά μεθυσμένη. Εξαγνισμός μιλάμε. Δεν μπορώ να πω περισσότερα και μάλλον δεν χρειάζεται κιόλας.

Α και θέλω να μοιραστώ μια φράση που γουστάρω και υιοθετώ, μέχρι να βρεθεί κάποια που να με εκφράζει περισσότερο:
"Ευτυχία για εμένα είναι ένα καθαρό ποτήρι κρύο νερό." Μ. Δούκα.
Απλό και βαθύ και περιεκτικό.